This diary have a hope...ไดอารีนี้มีหวัง ไม่รู้ทำไมถึงได้ตัดสินใจเขียนบล๊อกบล๊อกนี้ขึ้นมานะ มันอาจจะเป็นความเชื่อโดยส่วนตัวที่ว่า คนเรานั้นสามารถลิขิตชีวิตได้ด้วยตนเอง เพราะฉะนั้นทุกก้าวที่เดินพลาดมันย่อมต้องมีทางออกที่ดีที่สุด แม้ว่าปัญหานั้นจะหนักหนาสักเพียงใดก็ตาม ปกติไม่เคยคิดว่าจะเขียนบล๊อกในหัวข้อที่แลจะเกี่ยวกับการสร้างกำลังใจเท่าไหร่ เพราะว่ามักจะเขียนในเรื่องที่เกี่ยวข้องการแสดงความคิดเห็นส่วนตัวในเรื่องต่างๆ เสียเป็นส่วนใหญ่
This diary have a hope...ไดอารีนี้มีหวัง ไม่ได้หวังว่าจะเป็นนักจุดประกายความคิดแต่หวังว่าพื้นที่ในบล๊อกนี้ อาจจะช่วยชี้นำทางให้ใครบางคนสามารถเรียนรู้เพื่ออยู่อย่างเป็นสุขได้เสมอแม้จะเจอสถานการณ์ที่ยากลำบากสักเพียงใด เราเองอาจจะไม่ใครคนที่เด่นดีอะไรหนักแต่ด้วยการเชื่อมั่นในตนเองตามคติธรรมของปราชญ์ขงจื๊อที่อาจจะฟังดูแล้วมันเพ้อเจ้อไร้สาระ แต่คำคมนี้สามารถนำมาใช้ในการชี้นำชีวิตให้มีแรงในการต่อสู้เสมอๆ นั่นคือ "ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน"
พูดก็พูดเถอะ เราก็ไม่ใช่คนที่เก่งการใช้ภาษาเท่าใดแต่การที่ตัดสินใจเขียนเรื่องนี้มันก็รู้สึกทะแม่งชะมัดยาก เอ้ เพราะอะไร เราอกหัก หรือป่าว เราสอบตกหรือหรือป่าว หรืออะไร ไม่เข้าใจ เราเองก็งงเหมือนกันว่าทำไมเราถึงตัดสินใจเขียนเรื่องแต่ก็ช่างเหอะ มันอาจจะมีประโยชน์บ้าง ถ้าไม่มีก็ปล่อยให้มันจรรโลงใจก็ยังดี ละกัน
จบตอนที่ 1 ดีกว่า
บก.นักเพ้อฝัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น